Het moet van twee kanten komen

Iesha Stoove is een jongeman van vijfentwintig jaar. Al sinds zijn jeugd heeft hij moeten vechten voor zijn leven. Zijn moeder overleed op zijn tiende en op dat moment gaat alles fout. Op zijn achttiende en op zijn twintigste komt hij op straat te staan, zonder enige eerlijke kansen. Hij blijft gemotiveerd en probeert zijn leven weer op te bouwen. Nu helpt hij mee met het project ‘Power2Us’ en doet vrijwilligers werk bij Stichting Tientjes. 

‘Ik heb altijd samen met mijn moeder moeten overleven. Mijn biologische vader was erg verslaafd aan harddrugs en was na mijn zevende niet meer in beeld. Die tijd was een lastige en chaotische tijd. Mijn moeder werd ziek toen ik zeven was en overleed op mijn tiende. Mijn moeder had een nieuwe man ontmoet, maar ik had geen emotionele band met hem. Ik had juist op dat moment een vaderfiguur nodig, maar dat was hij helemaal niet. Hij was meer van het zakelijke. Hij werkte alleen maar en stuurde mij en mijn broertje en halfzusje weg naar pleeggezinnen, zodat wij nog steeds met z’n drieën waren. Ik werd opstandig en op mijn zestiende ging ik uit huis. Ik kreeg een kamer via Jeugdzorg tot mijn achttiende, maar daarna moest ik weg omdat ik ‘volwassen’ was. Omdat ik nergens anders heen kon, werd ik gestuurd naar een opvangcentrum voor jongeren. Het was geen goede plek en de begeleiders konden de jongeren niet aan. Eén voor één werden ze weggestuurd, omdat zij grotendeels opstandig waren. Voor mijn gevoel zat ik niet op de goede plek. Er zaten veel jeugdcriminelen en verslaafden, terwijl ik dacht dat ik bij lotgenoten terecht kwam. Als laatste werd ik weggestuurd, omdat de leiding een streng voorbeeld wilde stellen voor de nieuwe jongeren die werden geplaatst in dat opvangcentrum,’ vertelt Iesha Stoove.

Ervaringen

‘Op mijn negentiende ben ik naar Breda gekomen. ‘Kamers voor Kansen’ regelde een kamer voor mij en voor het eerst leek alles goed te gaan. Ik dacht een nieuw leven op te bouwen in Breda. Kort daarna startte ik een nieuwe studie, maar al snel liep alles fout. Ik had mijn verleden niet kunnen verwerken en zat daardoor niet lekker in mijn vel. Mijn vriendin en ik gingen uit elkaar en depressie ontwikkelde zich bij mij. Kamer voor Kansen kon niks meer voor mij betekenen en zette mij eruit. Toen kwam ik weer op straat te staan, maar dit keer in Breda, waar ik bijna niemand kende. Soms bleef ik bij vrienden slapen, maar je leeft van dag tot dag. Elke dag moet je opnieuw zoeken naar een slaapplek of naar eten. De schaamte was groot, omdat ik niemand met mijn problemen wilde lastigvallen en in mijn ogen was ik een ‘triest geval’. Ik heb geleerd dat sommige mensen niet mijn vrienden waren. Zo heb ik de mensen leren kennen, maar ook mijzelf. Ik was wanhopig, want wilde zo graag mijn leven opbouwen. Uiteindelijk ben ik naar Centraal Onthaal (SMO Breda) gegaan, in de hoop dat zij mij verder konden helpen. Vanwege regiobinding moest ik terug naar Nijmegen of naar Den Bosch. Dat wilde ik niet en kon er ook niet heen. Zonder geld kan je niet zomaar naar een andere plek. Mijn spullen kon ik ook niet meenemen, dus teruggaan naar Nijmegen of Den Bosch was geen optie. Toen heb ik de hoop opgegeven en voor twee maanden op de bank bij vrienden geslapen. Het idee dat ik nog langer op straat moest slapen was verschrikkelijk. Uit wanhoop ben ik zelfs naar de politie gegaan, met de vraag of zij een cel voor mij overhadden. De politie kon mij niet verder helpen, omdat ik geen misdaad had gepleegd. Uiteindelijk ben ik toch maar teruggegaan naar de gemeente en kwam weer terecht bij Centraal Onthaal. Ik had geluk dat daar Jacques Baeten zat, want hij heeft ervoor gezorgd dat ik naar het Koetshuis mocht. Hij gaf mij de opdracht om in twee dagen tijd mijn verhaal op papier te zetten, wat mijn doel is. Dat was erg lastig, want je moet ineens je hele levensverhaal gaan schrijven. Toch heb ik dat gedaan en toen ik terugkwam bij Centraal Onthaal keek hij er niet eens na en vertelde mij dat ik naar het Koetshuis mocht gaan. Jacques had gemerkt dat ik erg gemotiveerd was en ik kreeg de kans om mijn leven weer op te bouwen vanuit het Koetshuis. SMO is in mijn ogen wel een goede instantie, omdat zij mij uiteindelijk wel hebben geholpen,’ aldus Iesha.

De toekomst

Iesha heeft zichzelf ingeschreven voor een tweejarige Hbo-opleiding Ervaringsdeskundige. Daarna wil hij verder studeren, omdat er dan meerdere mogelijkheden zijn om verschillende kanten op te gaan. Iesha wil vooral genieten van zijn leven en zoveel mogelijk reizen naar verschillende plekken. Vorig jaar december mocht hij via ‘Power2Us’ mee naar Rwanda voor een project. Dit was een speciaal moment uit zijn leven. ‘Het was geweldig om naar Rwanda te mogen gaan voor een project. Wij wilden vooral de problemen die daar zijn – bij vooral de jongeren – meenemen in een westerse wijze. Ik kijk nu positief naar de toekomst en werk elke dag aan mijzelf. Als het gaat zoals het nu gaat, dan komt het wel goed,’ vertelt Iesha.

Power2Us

Ik doe nu vrijwilligerswerk bij Tientjes, een organisatie in Breda. Ik werk ook mee aan het project ‘Power2Us’, dat is een organisatie die jongeren wil motiveren om hun dromen waar te maken. Daar ben ik een begeleider die een groepje jongeren begeleidt met hun doelen waar te maken, maar het is voor mij vooral belangrijk dat zij zich veilig voelen en een thuis hebben. Het doel van Power2Us is om een groep jongeren te motiveren, sterker te maken, vriendschappen op te bouwen met elkaar en dat zij zich financieel kunnen redden. Ik ben niet van het economische gedeelte. Het is goed dat ze leren hoe zij met geld om moeten gaan en om te leren sparen, maar ik vind het belangrijker dat zij zich ergens thuis voelen. Dat de jongeren een plek krijgen waar zij hun mening en emoties kunnen delen met elkaar. Het is niet dat wij alleen de jongeren helpen, zij helpen ons ook. Het moet van twee kanten komen. De jongeren gaan in de toekomst een eigen bedrijfje oprichten, zodat ze leren geld verdienen en gemotiveerd zijn om te werken. Het is de bedoeling dat er elke week geld in het ‘spaarpotje’ gelegd wordt, zodat de jongeren kunnen sparen voor iets waaraan zij het geld willen uitgeven. Dit kan zijn voor een goedkoop etentje of een rijbewijs. Ook kunnen zij het geld ‘lenen’, maar moeten het uiteindelijk wel terugbetalen. Het is moeilijk om deze jongeren te vinden, omdat je niet precies kan zien welke jongeren nou echt hulp nodig hebben. Wij werken met een aantal organisaties samen. Het meeste met het Annahuis, SMO, Surplus, Wij zijn Traversegroep, Stichting Red een Kind, GGD West-Brabant en Kans Fonds,’ Aldus Iesha.

 

  • Geschreven door Petra Leeuwangh

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.