Ieder huisje heeft zijn kruisje

Huiselijk geweld en heftige ruzies zorgen ervoor dat Sasha, achttien jaar, (niet haar echte naam) op straat gezet wordt door moeder en stiefvader. Deze problematiek speelt al jaren, maar nu durft Sasha haar eigen mening te geven.  In Nederland zijn er 119.000 jongeren per jaar die mishandeld worden. Niet alleen fysiek of psychisch, maar ook verwaarlozing wordt hierbij meegeteld. (met deze zin beginnen  nu valt ie midden in het verhaal over Sasha of weghalen want het staat ook aan het eind van artikel)

‘Ik had altijd heel veel ruzie met mijn moeder en stiefvader, mocht vaak niet uitgaan met vriendinnen en moest altijd laten weten waar ik was. Mijn moeder was vroeger echt een schat. Ze zorgde echt goed voor mij, maar mijn stiefvader is manipulatief en gemeen. Hij schold veel op mij en liet mij me altijd slecht voelen. Als ik niet luisterde of een grote mond opzette, kon ik een klap verwachten. Ik dacht dat het aan mij lag, dus werd stil en hield alles voor mijzelf. Depressie en angst ontwikkelde zich bij mij. Ik zag alles negatief en het leek alsof ik langzaam doodging’, aldus Sasha.

Geëscaleerde  thuissituatie 

Sasha heeft al haar moed bij elkaar geraapt en tijdens een ruzie ging ze tegen haar moeder en stiefvader in. Dit maakte de ruzie alleen maar erger en Sasha werd geslagen en geschopt. Zelfs haar halfzusjes hebben haar geslagen, maar dat neemt zij hun niet kwalijk. ‘Mijn zusjes worden zo erg beïnvloed door mijn stiefvader. Ik weet nog dat hij tegen mijn jongste zusje zei dat zij mij in elkaar mocht slaan, want als ik terug zou slaan zou hij aangifte zou weg doen. En dat heeft mijn zusje toen ook gedaan. Ik kan het haar niet kwalijk nemen. Ze was zo erg beïnvloedbaar. Die avond was de ergste avond van mijn leven. Mijn angstaanvallen werden alleen maar erger en ik wilde weg. Ik heb geprobeerd weg te lopen, maar ik werd hardhandig teruggetrokken door mijn stiefvader. Op dat moment was mijn depressie in zijn ergste stadium en het liefst wilde ik dood, maar ik deed niks. Ik kon niks meer doen, was verlamd. Mijn familie bleef tegen mij schreeuwen en mijn hersenen sloegen door. Omdat mijn familie zich tegen mij keerde en ik nergens heen kon, ze hadden de deuren en ramen op slot gedaan, heb ik mijn hoofd drie keer tegen de muur gestoten in de hoop dat alles stopte. Ik hoopte dat ik in een nachtmerrie zat en dat als ik wakker werd alles goed zou zijn. Helaas was dat niet het geval’, vertelt Sasha.

Uit huis  gezet 

Het duurde één weekend lang. Ze moest haar excuses aanbieden bij haar stiefvader en om de rust terug te laten keren deed ze dat ook. Sasha wist dat zij niet fout zat, maar ze had geen energie meer over. ‘Ik moest maandag gewoon weer aan het werk, maar door mijn erge paniekaanvallen kon ik niet goed functioneren. Mijn leidinggevende vroeg wat er aan de hand was en ik kon niet meer liegen. Ik heb haar het hele verhaal verteld, terwijl ik kookte van woede. Ik kon aan mijn leidinggevende zien dat ze schrok, maar gelukkig wist ze gelijk wat ik moest doen. Samen belde we Veilig Thuis op, een organisatie die slachtoffers van huiselijk geweld helpen, en we kwamen tot de conclusie dat ik niet meer thuis moest blijven. Mijn leidinggevende belde mijn stiefvader op, om te vragen of ik een paar dagen bij haar kon blijven slapen, zodat ik weer op mijzelf kon focussen en tot rust kon komen. Mijn stiefvader nam dit niet goed op, en ik mocht niet meer thuiskomen. Ik werd uit huis gezet. En dit keer was mijn moeder het ergste. Ze wilde me nooit meer zien en wenste me ‘veel succes met mijn kutleven’.  Diezelfde maandag heb ik nog mijn kleren thuis opgehaald, met angst voor mijn leven. Ik weet dat mijn moeder me nooit zou vermoorden, maar die blik in haar ogen maakte mij zo bang. Ik kreeg weer een paniekaanval en de depressieve gedachtes kwamen weer naar boven’, vertelt Sasha terwijl een traan over haar wang rolt. ‘Ik moest me snel herpakken, want nu was het tijd om dingen te gaan regelen. Ik heb dezelfde week alles geregeld. DUO, uitschrijvingen, een nieuwe woning en mijn school. Ik zette de negatieve gedachten aan de kant om mij te focussen op de toekomst. Ik heb niks fout gedaan en dat weet ik nu ook. Ik heb veel vrienden die mij hebben geholpen tijdens deze moeilijke tijd. De blauwe plekken zijn verdwenen, maar de pijn die ik voel zal ik altijd bij mij houden. De tijd zal mijn wonden helen, maar ondertussen moet ik op mijn tanden bijten en door blijven gaan’.

Glimlachend naar de toekomst

‘Ik kijk nu een stuk beter naar de toekomst. Vroeger wilde ik de toekomst vermijden, want ik geloofde daar niet in. Nu ben ik blij dat ik de goede keuzes heb gemaakt en dat ik dat stukje verleden achter mij kan laten. Ik heb weer zin in het leven en ik kan niet wachten om nieuwe avonturen te beleven. Ik weet dat ik niet de enige ben die dit heeft meegemaakt. Er zijn ongeveer 119.000 jongeren in Nederland die slachtoffer zijn van huiselijk geweld, waarvan sommige ook op straat zijn gezet. Voor hun heb ik één tip: ‘Geef niet op, blijf in jezelf vertrouwen en lach naar de toekomst. Je hebt nu het ergste meegemaakt, maar vanaf nu kan het alleen maar beter worden. Vraag om hulp bij Veilig Thuis, een maatschappelijk werkster of bij de politie. Er is iemand die jou kan helpen. Je staat er niet alleen voor’. Aldus Sasha.

Het gaat nu goed met Sasha. Zij heeft nu een eigen kamer en haar opleiding gaat weer goed. Ze heeft weer zin in het leven en geniet van elk moment. Sasha is niet de enige die door deze situatie heen gaat. Je kan gratis en op elk moment van de dag bellen naar Veilig Thuis West-Brabant op 0800-2000.

Geschreven door Petra Leeuwangh

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.